In onze klas mocht iedereen een spreekbeurt houden over iets moois of leuks dat ze zelf bedacht hadden. Sem had het over zijn skelter die hij samen met zijn vader had gebouwd en Ilse had van touwen een bloempothanger geknoopt. Ze leerde ons hoe we de speciale knopen konden maken. Vandaag was ik aan de beurt.
Hoi klasgenootjes. Vandaag ga ik mijn spreekbeurt houden over ‘Vindalarm’.
Dat is een woord dat ik zelf heb bedacht. Ik zal jullie proberen uit te leggen hoe ik er zo bij gekomen ben. Het begon met een gesprek met mijn ‘hogere’ zelf die ik voor de grap ‘Hevi’ heb genoemd. Mijn naam dus met een H van hoger ervoor.
Als ik een vraag aan Hevi stel krijg ik altijd verrassende antwoorden omdat het lijkt alsof zij de dingen vanaf een hoger trapje kan bekijken. Ik vertelde aan Hevi dat ik zo vaak op een dag ergens iets van vind. Het gaat de hele dag maar door. Ik geef jullie een paar voorbeelden en misschien herken je er iets van in jezelf.
Vanmorgen regende het ik zei in mezelf: ‘Ik vind dit een druilerige dag vandaag.
Ik word vast en zeker kleddernat op de fiets’. Maar even later scheen de zon alweer dus mijn mening over de druilerige dag klopte niet.
Toen zag ik mijn buurmeisje. Ik dacht: ‘Ik hoop niet dat ze iets wil afspreken na school, want ik vind haar vaak zo zeurderig.’ Alweer vónd ik weer ergens iets van.
Tussen de middag zag ik in mijn boordtrommel een boterham met pindakaas.
Ik dacht: “Getver, ik vind deze pindakaas zo vettig, hij drijft zo van mijn boterham’.
Dit zijn maar een paar voorbeelden, maar ik merk dat ik zelf en ook andere mensen héél vaak iets vinden. Maar als je iets ergens van vindt, zegt het alleen iets van jezelf dus het is geen echte waarheid. Ik ben tenslotte zelf degene die bedenkt hoe iets of iemand zou moeten zijn, maar het zou heel raar zijn als die persoon zich steeds zou moeten aanpassen als iemand iets van hem of haar vindt.
En ik zelf wil me ook niet steeds aanpassen omdat iemand mij niet goed genoeg vindt.
Daarom bedacht ik dat er toch een simpele manier moest zijn om vanbinnen iets te veranderen als je jezelf de woorden: "Ik vind" hoort uitspreken.
Ik bedacht dat er dan een soort alarmknop zou moeten zijn om dat wat je vindt om te draaien naar jezelf, zodat je binnen een seconde jezelf afvraagt: "Wat zegt dit oordeel over mezelf?"
Toen zocht ik naar grappige woorden.
Elke keer als ik mezelf hoorde zeggen: “ik vind’, schreeuwde mijn binnenste heel hard:
FLIEPFLAP VINDALARM!
En dan slikte ik gauw mijn zin in, en vroeg mezelf meteen af wat mijn mening over mezelf vertelde. Ik vond het fijn om dingen van mezelf te ontdekken.
Ik zag mezelf dan als een ondeugende puppy die nog heel veel moest leren.
Dan gaf ik mezelf maar een aai over mijn bolletje, hihi.
De klas moest hard lachen, maar de boodschap kwam wel binnen.
Ze verzonnen nog meer grappige woorden, zoals:
En vanaf dat moment letten de kinderen beter op met wat ze over een ander zeggen.
Vragen voor jou
1. Herken jij jezelf in dit verhaal?
2. Over wat oordeel jij snel?
3. Wat zegt dit over jezelf?
4. Praat jij ook wel eens met je 'hogere zelf' over dit soort onderwerpen?
5. Welk grappig woord kun jij bedenken om op je oordelen te letten?