
Oeps, wat ben jij een grote spin zeg! Je lijkt wel een spinnenoctopus!
Wil je even op mijn hand zitten?
Natuurlijk ben ik voorzichtig. Kom maar, klim er maar op. Hi-hi-hi, je kriebelt met je zachte voetjes. Even tellen...1,2,3,4,5,6,7,8. Acht voetjes! Ik heb er maar twee. Dan heb jij vier keer zoveel voetjes als ik.
Kun je dan ook vier keer zo snel lopen?
O ja, doe eens vóór.
Ik zet je op het blad van deze plant. Maak je daar een mooi web?
Hé, uit je achterlijf komt een draadje!
O, wat mooi! Dat zou ik niet kunnen. Ben jij de kampioen web-ontwerper?
O ja, breien bedoel je. Ja, dat is knap van de mensen. Waarom maak je eigenlijk webben, spin?
Dat vind ik eigenlijk zielig voor de vliegjes.
Ik heb wel vaker gehoord dat de dieren eigenlijk helpen om alles gezond te houden in de natuur.
Wij? Op spinnen? Wij hebben toch geen acht pootjes?
Wat zijn dat nu weer, gedachtenspinsels?
O, mmm, ik denk dat ik je wel snap, spin. Ik doe dat zelf ook best vaak.
Voordat ik het weet heb ik mezelf bang gemaakt voor iets wat er helemaal niet is!
Uhm… ja, ik weet iets. De juf op mijn school vroeg of ik na schooltijd even bij haar wilde komen.
Ik werd zo rood als een biet. Ik zat steeds te denken dat ze had gezien dat ik gespiekt had.
Ik zag al helemaal voor me dat ze me straf zou gaan geven. En het ergste dat ik kon bedenken was dat ze me nooit meer zou geloven omdat ik stiekem was en dat ze het zou vertellen aan papa en mama op de ouderavond. Mijn hart bonkte toen de schoolbel ging. Iedereen liep naar buiten. Ik bleef stilletjes zitten. De juf ging bovenop mijn tafeltje zitten. Ze glimlachte vriendelijk en zei: "Evi, ik wilde je even zeggen dat ik zo trots op je ben! Ik zag dat je zo vriendelijk was voor het nieuwe meisje Florine. Je helpt haar echt heel goed om zich thuis te voelen in de klas. Ik vind je een engel, echt waar!" Ik bloosde en lachte opgelucht. Ik kreeg een mooie kaart van de juf.
Ik zal zeker nog vaak aan je denken. Tot ziens, spin!
Vragen voor jou