“Goedemorgen kinderen, hebben jullie een fijn weekend gehad?”, vraagt juffrouw Carla. De kinderen kakelen allemaal door elkaar.
“Het lijkt hier wel een kippenhok”, lacht Carla. "Vandaag mag Jelle zijn verhaal vertellen over een kinderfeestje waar hij was geweest. Hoe was het Jelle?"
Het was supergaaf, juf. We moesten allemaal een schep meenemen naar het feestje. We kregen een piratendoekje op ons hoofd en we kregen een schatkaart mee. Daarop stond precies hoe we moesten lopen. De route liep eerst door een woonwijk en toen zagen we bij een bos.
Bij een boom met een afgeknapte tak, die bijna de grond raakte, moesten we het bospad in lopen. En zo waren er nog een heleboel tekens op de kaart, die ons naar een hele dikke omgevallen boom wezen. Je kon de hele onderkant van de boom zien, met een heleboel wortels. Volgens de kaart moest daar de schat begraven liggen.
We waren met zeven jongens en we begonnen allemaal te graven. Er ging een uur voorbij en we waren best moe. Gelukkig vond Niels, de jarige job, het kleine kistje heel diep in de grond. Hij maakte het open en...
"Je maakt me wel nieuwsgierige Jelle", zegt juf Carla.
Er zaten zeven lollies in én een briefje. Daarop stond een diamant getekend én een woord erbij geschreven; 'Dankbaar'.
We gingen met zijn allen op de grond zitten en likten aan onze lolly. We snapten niet zo goed wat de diamant met het woord betekende. Niels - de jarige job zei: 'Papa heeft deze schat begraven en misschien is het de bedoeling om te onderzoeken waar we dankbaar voor zijn.'
En zo dacht iedereen diep na over waar hij dankbaar voor was. Mijn hart voelde warm worden vanbinnen toen ik aan de fijne momenten dacht met mijn familie, mijn hond en mijn vrienden natuurlijk. Ik denk dat die allemaal diamanten zijn in mijn hart.
"Ach Jelle, wat mooi! Dankjewel voor dit mooie verhaal."
O ja, en daarna gingen we terug naar huis van Niels en toen waren we dankbaar voor de heerlijke pannenkoeken die we van zijn moeder kregen.
"Voor wat zijn jullie dankbaar, lieve kinderen?"